ശകടാസുരന്മാര്‍ നിറഞ്ഞൊഴുകുമീ നിരത്തില്‍
കാത്തുനില്‍ക്കുകയാണ് ഞാനൊരു സ്വപ്നത്തെ,
എന്‍ ഹൃദയം കവര്‍ന്ന
സൌന്ദര്യകുസുമത്തെ.
നിമിഷങ്ങളൊന്നൊന്നായ് പൊഴിഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു ,
ഞാന്‍ കാത്തുനില്‍ക്കും പെണ്ണവളെത്തിയില്ല.
ശകടാസുരന്മാര്‍ അലറിപ്പാഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.
നിരത്തിലൂടെ എത്രയോ പേര്‍, ലക്‌ഷ്യമില്ലാതെയും
വിദൂരമാം ലക്‌ഷ്യങ്ങള്‍ തേടിയും ,പൂര്‍ത്തിയാകാത്ത
ജോലിയുടെ ശേഷിപ്പ് തീര്‍ക്കാന്‍ ധൃതിയിലും,
ആരെയും ശ്രദ്ധിക്കാതെ പോകുന്നു.
സ്ത്രീകള്‍, പുരുഷന്മാര്‍, യുണീഫോം ധരിച്ച
കുട്ടികള്‍; വൈവിധ്യങ്ങളാം വസ്ത്രങ്ങള്‍
ധരിച്ചുകൊണ്ടവര്‍ കടന്നുപോയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നു.
എല്ലാം ചലിക്കുന്നു, മനുഷ്യരും വാഹനങ്ങളും
ഞാനുമെന്‍ ഹൃദന്തവും മാത്രം നിശ്ചലമായി
നിരത്തിന്‍ സമീപം നിലകൊള്ളുന്നു.
ഒടുവിലെന്‍ നീണ്ട കാത്തിരിപ്പിനു ശേഷം
അവള്‍ വന്നു, ചുണ്ടില്‍ മന്ദസ്മേരവുമായ്,
എന്‍റെ പ്രണയിനി, മാനസമണിയററാണി.
ആ വദനദര്‍ശനം മതിയെന്‍ ജീവിതം
സഫലമാകുവാന്‍, ആത്മാവിനു നിര്‍വൃതി നേടാന്‍.
അവളെയെന്നെന്നും കണ്മുന്നില്‍ കാണ്മാന്‍
മമമാനസം വേപഥുപൂണ്ടിരിപ്പൂ.
എന്‍ ഹൃദയശാരികയവളെത്ര സുന്ദരി ,
അവളുടെ സൌന്ദര്യമെത്ര അവാച്യം
നീണ്ട കാര്‍കൂന്തലിന്‍ കാളിമയെത്ര അഗാധം
അമാവാസിയെക്കാളെത്ര ഇരുണ്ടവര്‍ണ്ണം.
അതിമനോഹരങ്ങളാം നേത്രങ്ങളിലെ
തിളക്കത്തെ ജയിക്കാനൊന്നുമില്ലീ ധരയില്‍.
പേടമാന്‍കണ്ണുകളും അവളുടെ മിഴികള്‍ക്കരികില്‍
സ്വര്‍ണ്ണസിംഹാസനത്തിന്നരികിലെ കല്‍മണ്ഡപം .
ലക്ഷണമൊത്തതാണവളുടെ നാസിക.
രുധിരവര്‍ണ്ണമെഴുമധരങ്ങളെജ്ജയിക്കാന്‍
പ്രകൃതിയിലെ ചുവപ്പുനിറത്തിനുമാവില്ല.
കവിളുകളിലെ മനോഹരങ്ങളാം നുണക്കുഴികള്‍
പത്തരമാറ്റുതങ്കത്തെയും തോല്‍പ്പിക്കും.
ആ മുഖചൈതന്യമെത്ര അവര്‍ണ്ണനീയം.
എന്‍ പ്രേമമയൂരമേ, ഹൃദയശാരികേ,
ഹൃദയഹാരിണീ, പ്രണയസൌഗന്ധികമേ,
സ്വപ്നശലഭമേ, മാനസമണിവീണാനാദമേ,
പ്രണയകുസുമമേ, അഭിലാഷസാഗരമേ,
പ്രേമസ്വരൂപിണി, നവവിപഞ്ചികേ,
നിന്നെയെത്ര വര്‍ണ്ണിച്ചീടിലും മതിയാമോ
പ്രിയേ, എന്നിലെ കവിയ്ക്ക്.
നീയാണെന്നെ കവിയാക്കി മാറ്റിയത്
നിന്‍റെ പ്രേമം മൂലം ഞാന്‍ കവിയായി.
ഓമനേ, നിന്നെക്കുറിച്ചെത്ര പാടിയാലും
നിറുത്തുമോ മമ മാനസം, ലോകം ശൂന്യമായാലും
അവസാനിക്കുമോ നമ്മുടെ പ്രണയബന്ധം.
കവിയാണ്‌ ഞാനോമനേ, നിന്നെ വര്‍ണ്ണിക്കട്ടെ.
